روی پل دخترکی بی پاست

روی پل دخترکی بی پاست


ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥﻗﯿﻤﺖ ﺭﻭﯼ ﻣﯿﺰﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻣﻬﻢ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪﺍﻡ. ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﻌﺒﻪﯼ ﺁﺑﺮﻧﮓ ﺑﯽﺧﺎﺻﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﮔﺎﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﮐﻮﺩﮐﯿﻢ ﺍﺳﺖ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ.
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﯽﻫﺎ ﺭﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻭﺍﻟﺪﯾﻦ ﻣﯽﺁﻣﻮﺯﻧﺪ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ،
ﺍﻣﺎ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﯽﻫﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎﺱ "ﺧﻮﺩ ﻭﺍقعی من" ﻫﺴﺘﻨﺪ...

محمدرضا شعبانعلی

اینستا roghaieh76


بعد از اینکه پا به این دنیا میذاریم دمِ گوشمون ندای اذان رو زمزمه می کنند تا اسم انسانیت جلوه گر تر بشه، تاحریم خدا رو نگه داریم .. رفته رفته نماز خون می شیم، روزه می گیریم و پا به مسجد میذاریم، تربیت شیعه می شیم. مدام گوشزد می شنویم که مؤمن باشیم. اما همه اش فکر می کنیم شخصی که قرارِ مؤمن تربیت بشه باید نمازشب خوان و ذکر خوان ماهری باشه و پدر و مادرش هلال خور واقعی باشه، بعضی ازمون فکر می کنند که ظاهر آدمها چه بسا شکل حرف زدن و حتی نگاه کردن آدما درون واقعی اونها رو به نمایش میذاره. 

به نظر من انسانیت و شأن هر آدمی به هر میزانی فقط نزد خدا اندازه گیری میشه و هر آدمی ظرفیت وجودی انسان بودن رو داره به شرطی که همه جانبه و ریشه ای تربیت بشه و رشد کنه. 


# همه ما مخلوق خداوندیم، ذات اشرف مخلوقات رشد پذیره.

۴ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۲۵ شهریور ۹۷ ، ۰۱:۴۰
رقَـیـه ..

راستشو بخای دلاورم من بلد نیستم قهر کنمُ وقتی هم ادای آدمای قهقرو رو در میارم نمیدونم چطوری بعد از نُه روزُ نصفی بانه جور کنم و راه آشتی رو باهات باز کنم. هی .. امان از بلد نبودن. نکه سخت باشه یا بخاطر خوب بودنُ پر جذبه بودنت باشه که من جلوی رویِ تو به تته پته بیوفتمُ نتونم ازت معذرت خواهی کنما، نه.. ولی خُب مادر آدم که به دخترش اینجور چیزارو یاد نمیده 

ما بلد نیستیم بعضی چیزارو میدونی خب یادمون ندادن که 


۴ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۹ شهریور ۹۷ ، ۲۲:۲۴
رقَـیـه ..

.

از یک جایی به بعد اشتیاق رنگ می بازه چون به هدف اصلی زندگیت رسیدی و حالا دیگه انگیزه ای برای بهتر شدن نداری

۳ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۷ تیر ۹۷ ، ۱۴:۵۳
رقَـیـه ..

از کودکی تنها بوده ام، تنها. هیچکس مرا بخاطر باورهایم، بخاطر ارزشهایم، بخاطر اعتقاداتم، بخاطر سیرتم، دوست نداشته است. من از کودکی مزه ی هم بازی را نچشیده ام جز با ملیحه که تنها دوو سال با او بودم، اما بخاطر اینکه روستازاده بودم و انصافا ظاهری آراسته نداشتم از سر اجبار و به خواسته مادرش با من بازی می کرد. این را حالا متوجه شده ام. هیچکس مرا درک نمی کند، هیچکس، من حرف های سنگین میزنم شاید حتی حرف هایی که دل را بشکند، اما چرا از من نمی خواهند دلیلش را جویا شوند، چرا انقدر گنگ با من حرف میزنند، چرا حتی یکبار با من حرف نزده اند، چرا حتی یک بار از من نپرسیده اند، چرا؟ چرا؟ من دوران دبستان تنها بوده ام، راهنمایی تنها بوده ام، دبیرستان تنها بوده ام، حتی یک دوست نداشته ام. سال اول دبستان هیچکس مرا دوست نداشت، سال دوم با دختری آشنا شدم که اصلا دوستش نداشته ام فقط از روی تنهایی با او. از مدرسه به مدرسه دیگری انتقالی گرفتم و با دختری آشنا شدم که خیلی دوستش داشتم نامش مینا بود اما رهایم کرد رهایم کرد. سال دوم راهنمایی با همانی که دوم دبستان دوست بودم همکلاسی شدم اما سال بعد او برای همیشه از شهرمان رفت. سال اول دبیرستان دختری با من وارد رابطه شد که بعدها فهمیدم فقط از روی بی کسی با من دوست شده بود، زیرا سال بعد فحش می داد که رهایش کنمو از من تنفر دارد. توی فامیل تنها دختری که همبازی ام بود فهیمه دختر عمه نرگس بود اما نمیدانم چه شد عروس شد و دیگر همبازی ام نبود، من تنها عیدهای نوروز آن هم در حد چند ساعت او را می دیدم و گاه گاهی که به خانه مان می آمد. دختری که همسایه مان باشد نبود اما اگر بود به خاطر آنکه حیا و حجاب داشتم مرا تحویل نمی گرفتند. توی مسجد با مریم آشنا شدم که یک سال از من کوچکتر بود ، همیشه می گفت بهترین دوستش بودم اما فقط دو سه سال با هم آن هم دوران دبستان دوست بودیم و بعد عروس شد و مرا فراموش کرد. من از کودکی دوستی نداشته ام که هرگاه دلم پر می شود از غصه. و دلم می خواهد دردهایم را بگویم اما کسی نیست، کسی که تمام رازهایم را بداند، کسی که نور راهم باشد. همیشه بار تنهایی را به دوش کشیدم، همیشه اضطراب آنکه مبادا بیایند و بی خبر بروند را در دل پروراندم.

ت. 1395/4/18

۰ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۶ تیر ۹۷ ، ۰۰:۰۴
رقَـیـه ..

 همیشه آب موجب خاموشی شعله های سوزان نمیشه هرچند که آب تضاد واقعی مسئله آتش محسوب میشه.. چه بسا ریختن یه سطل آب شعله های آتش رو جریحه دارتر کنه، جالبه برام اینکه همیشه راه حل درست، برای یک بن بست که راه حل همون راهه، اما بعضی وقتا راه و طولانی تر می کنه. 

حتی وقتی خود کلید واقعی یه قفل رو می چرخونیم باز نمیشه نه که اشتباه بچرخونی ها، نه.. راهش درست نیست، راه حل درستش الان درست نیست


موقعیت ها مهمه

اینکه کی آب رو بریزی روی آتش

کی شروع کنی 


+مثلا همین خدا وقتی تو هشت سالته بهت کامپیوتر نمیده تجربه نمیده اما وقتی رسیدی به سی سالگی شروع می کنه به برآورده کردن آرزوهایی که حالا باید برآورده بشن انگاری تو هشت سالگی با این که هم آرزوت قشنگ بوده هم درست. اما موعدش حالا شده

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۱ اسفند ۹۶ ، ۲۳:۳۰
رقَـیـه ..

شنیدی که گفتن فلانی جونش رو هم برای دوستاش میده؟ شنیدی گفتن فلانی انقد آدم خوب و با معرفتی هست که هر وقت که بخوای در دسترسه، هواتو داره.. همه جوره پایه س، اصلا نه نمیاره، تا حالا اخمشو ندیدیم... اصلا ناراحت نمیشه اگه بشه زوووود می بخشه، اون هرجور که ما خوشیم، خوشه. 

حتما شنیدی. بعضی هامون در عین حال که خوبیم و ادب و مرام داریم و واسه ی همه آدما بخصوص عزیزامون سنگ تموم محبت و خوشی رو میذاریم اما حاضر نیستیم برای خودمون ارزش قائل بشیم حرمتارو حفظ می کنیم، نصیحتای بزرگامون و رو جفت چشامون میذاریم از آمال و آرزوهای شیرینمون میزنیم که یه عده تاییدمون کنن و مبادا یه روزی به خاطر این که  گفتیم بالا چشتون ابروس برند و تنها بذارنمون.. دست رد به سینشون نمی زنیم هر چی که بگن می گیم چشم به خیالمون چقدرم که ما خوبیم

حتی خدا هم این خوبیارو قبول نداره چون جلوی ارادت و گرفته و نمی تونی خود واقعیت باشی. اگه خوبی کردیمو خودمون بودیم اون وقت خدا راضیه


۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ اسفند ۹۶ ، ۲۲:۳۹
رقَـیـه ..

یه سِری موجودات هستش به اسم خودشیفته، که فکر می کنن فقط اونا هستن که می فهمن، درک و معرفت دارن... خیلی قشنگ و تر وتمیز بلدن حرف بزنن، قانع کنند.. حتی با صحبتای کوبنده و حماسیشون دیگرانُ وادار به تسلیم به نفع خودشون می کنند، طبق تحقیقات بنده این سری از موجودات تنها با این هدف بدنیا اومدن که فقط حرافی کنند و بگن و بگن و بگن که شنونده سراپا گوشِ از همه جا بی خبر حرفای به ظاهر درست و منطقی و صد در صد کاربردیِ اون ها رو بفهمن.. و حتی عمل کنند.. 


باشه اصن شما خووووب، شاهکار.. والا :)

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۱ اسفند ۹۶ ، ۰۱:۳۷
رقَـیـه ..

یک سی دی دهه هشتادی لای منوی سی دی ها که مازیار فلاحی داخل اون فیلم حرف میزد.. اینکه از موقعی که یادش میاد آرزوهاش رو نوشته خط خطی شون کرده .. لای برگه های دفترچه جونیش :| منم نوشتم:دی

همه آرزوهایی که محال بود، غیر محال .. نصفه محال.. پر شد، انقد که دفترچه جونیم نای نفس کشیدن نداشت یادمه یکی از آرزوهای غیر محالم یاد گرفتن و فوق فووول شدن درس ریاضی بود.. کلاس ریاضی که برام زجرآور بود و تصمیم گرفتم تلاش کنم و پایان هر ارزویی صلوات درج می کردم اما انگار اون روز وقتی امتحان ریاضی رو افتضاح شدم مصمم شدم دیگه آرزویی نداشته باشم:)) از مدرسه که رسیدم به محض یادآوری امتحانم دفترچه مو آتیش زدم و زار زار اشک ریختم 


+ باید اعتراف کنم به چند تا از آرزوهایی که ته دفترچه جونیم نوشتم رسیدم..

لیست بعضی آرزوهای دفترچه ام:


_زیبایی

_قبولی دانشگاه

_میز تحریر

_عشق پر شور

_ گوشی لمسی

_ احتمال نود درصد زندگی در جایی که دوست داشتم:)

_ رسیدن به سن18 سالگی:|

_و ....


۵ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۰۹ اسفند ۹۶ ، ۰۰:۱۹
رقَـیـه ..

احتمالا شما هم دورانی که خیلی کوچک بودید و نقلی صدایتان می کردند و حتما یا داداشی دوچرخه زنگ داری داشته یا خودتان داشته اید. یک مدتی بود همش خواب یک خانه میدیدم و توی خواب که وحشتناک ترین خواب های عمرم به حساب می آمد همه اش کوچک بودم و تنها همان خانه ای به کابوسم خودنمایی می کرد که موقع بچگیم زندگی می کردیم. از خاطراتش همین بس که درخت توتی بود باغ های فط و فراوانی بودن. بید و تنور سیمانی و قدیمی دهشتناک و دریچه پشتی حیاط خلوتش با تاریکی خوفش. و یک پشه بند و بع بعِ بزغاله مان. هعی داشتم می گفتم کجا بودم؟ هان .. خواب .. چه خواب هایی مدام کابوس آنم فقط توی همان چار دیواری های دوران بچگی با همان هیبت تنها با تفسیر که همیشه شب و تاریکی به جای خورشید و روشنایی به روح خانه ام می آمد. همین



۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۷ اسفند ۹۶ ، ۰۱:۳۰
رقَـیـه ..

وقتی یکی رو خیلی می برید بالا... بالا.. حرف زدن در مقابلش مثلِ قورت دادن زهرِ.. جدی؟ اصلا تمرکز نداری، هی تند تند پلک میزنی، نگاهت رو می چرخونی شده الکی می خندی تا طبیعی به نظر بیای... مخصوصا اگه با حرفات مخالفت هم بکنه.. اگه اعتماد به نفس داشته باشی هم همین طوره؟ نمیدونم شاید من اعتماد به نفسِ پایینی دارم که روبه روی همچین انسان هایی مقاوتم رو از دست میدم و رشته افکارم از دستم در میره.. 


+ باور نداریم که ما هم می تونیم از بالاتر هم بالاتر بریم، قانون زندگی قانون باورِ.

خودت میتونی انتخاب کنی بعد تلاش کنی که بتونی، برسی.

یا میتونی یه کرمِ خاکی باشی یا یه پروانه ... :)


۱ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۱ اسفند ۹۶ ، ۱۹:۰۴
رقَـیـه ..

+ مالاریا

کارگردان دقیقا مثل فیلم درباره الی فیلم رو پیش برد الی مثل بازیگر این فیلم به یه سفر میره .. توی دریا(آب) غرق میشه.. خونوادش دنبالشن... درآخر پایان باز داره.. 

+ یا پسره شنا بلد نبود دلش به حال دخترِ سوخته و از روی دلسوزی گفته شنا بلدم تا دختر غرق شه و از شر باباهه راحت بشه یا نه بلد بوده و نجاتش داده، لابد!


# با این فیلماتون والا

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ بهمن ۹۶ ، ۰۰:۵۶
رقَـیـه ..

هیچکس توی دنیا تا حالا نشده که خودش رو مطلقا قوی بدونه بعضی وقتا حتی بدون احتساب خدا هم آدمیزاد حس نا امیدی بهش دست داده. میدونی دارم چی می گم؟ آخه بعضیا میگن خودت می فهمی چی گفتی ؟ سکوت می کنم الان داشتم به این فکر می کردم ما آدما همه مون بلاشک  یه ضعفایی داریم چه بزرگ و بزرگتر یاکوچیک و کوچیکتر ولی همیشه ته دلمون بعضیا رو قضاوت می کنیم که شیاد و پست و فرومایه ان یا خیلی پر دخالت ان و دلسوزی بی جا دارن یا حتی به اینکه چرا عرضه نداشته کنکور قبول شه عقل نداره کمتر حرف بزنه و کمتر خرج کنه. بیشتر احترام بذاره، هیچکسی تا حالا بدون ضعف بدنیا نیومده هیچکسی چه توی صورتش یا اخلاقیاتش کامل نبوده همه معیوب ان. ولی خودمونو بهتر میدونیم چون خودمونیم دیگه.. ای بابا ته کشید حوصلم ب والله دیگه

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۳ بهمن ۹۶ ، ۰۰:۰۶
رقَـیـه ..